به گزارش میناب نیوز ، در جغرافیای فرهنگی جنوب ایران، برخی میراثها فراتر از یک شیء یا محصول محلی، به نشانهای زنده از حافظه تاریخی، زیستبوم و هویت مردمان یک سرزمین بدل میشوند.
«اُشتُروکو» یا همان شتر گِلی میناب، از جمله همین جلوههای کمنظیر هنر بومی در هرمزگان شرقی و هرموز ( میناب ) است .
هنری ریشهدار که در سادگی خود، روایتگر جهانی از معنا، تجربه زیسته و پیوند عمیق انسان با طبیعت پیرامون است.
این مجسمههای گِلی که با الهام از شتر، کاروان، زندگی کوچمحور و مناسبات اقلیمی جنوب شکل گرفتهاند، تنها دستساختههایی تزئینی نیستند، بلکه بخشی از شناسنامه فرهنگی منطقه به شمار میروند.
نامه قدیم میناب هرموز یا هرمز بوده است و تنگه هرمز برگرفته از نام قدیم میناب بوده است یعنی تنگه میناب است .
و جزیره هرمز فعلی که در گذشته جزیره جرون بوده است هیچ ارتباطی به تاریخ هرموز باستانی یعنی میناب ندارد .
پادشاهی میناب یا هرموز یا هرمز یا آنامیس بخشی از جغرافیای آباد ایران بوده است که دارای بنادر آباد بوده است که با دنیا تجارت داشته است .
که حتی حافظه در شعر خود به سفر خود به شهرستان میناب ( هرموز ) اشاره می کند .
و حسین بن موسی هرمزی ملقب به مرد حاسب از مفاخر و اخترشناس، منجم و ریاضیدان مینابی است.
